یک فنجان قهوه داغ

این وبلاگ به آدرس زیر انتقال یافت

یک فنجان حرف نوشته

با من سخن بگو ای سنگ.

 با تو چه شد که این چنان از خود بی خود شده خون می گریی.مگر بر تو چه گذشته که اشکهایت را پشت چشمهایت پنهان نمی کنی.

دل سردت را کدامین عشق سوزان این چنین نرم کرده است.

درد ودل کدامین یتیم را گوش سپرده ای که چنان بغضی مرگبار را فرو خورده ای.

ای آسمان تو را چه شده که بی قراری می کنی.در دلت کدامین هیاهو غوغا می کند که لحظه ای آرام نداری واین چنین هق هق سر داده ای ومظلومانه می گریی.

آبی نگاهت کجاست که اکنون این چنین رخت سیاه بر تن پوشیده ای. درد کدامین زخم  چنین غرشت را تا بی نهایت طنین انداز کرده است.

شاهد کدامین مصیبت بوده ای  که وسعتت را فراموش کرده ای.

ای آفتاب بر تو چه گذشته که این چنین سرد می تابی. از اهل زمین چه دیده ای که سخاوت را از یاد برده ای ودلها را دیگر گرم نمی کنی.

اشکهای کدامین چشمهای گریان تو را این چنین بی فروغ کرده وجلوه گری را از یاد برده ای. روشنایی را در پرتو کدامین سیاهی گم کرده ای واین چنین زمین را در ظلمتی دهشتناک فرو برده ای.

ای زمین،ای خاک پاک، تورا چه شده که این چنان بر خود می لرزی. اشکهایت را در کجا گم کرده ای که  این چنین تمامی تنت را کویری خشک وسوزان پوشانده. از خون کدامین فرشته آسمانی این چنین روی سرخ کرده ای.

داغ  کدامین مصیبت را در دل خویش پنهان ساخته ای که لحظه ای قرار نداری. تربت کدامین تن مقدس شده ای که چنین آسمانی شده ای و بر

 بی نهایت های  نا پیدا برتری یافته ای.

ای روزها شما را چه شده که خویشتن را فراموش کرده اید.

 در دل کدامین حادثه معنای خود را از دست داده اید.

ده روز... ده روز که می گویند روز عشق است،روز خدا .

با عاشقان چه قول وقراری دارید که تقویم ها پشت سر هم خط می خوردند تا شما از راه برسید.

یک روز، دو روز،سه روز،... نهمین روز ودهمین روز چه دارند که این چنین دلشکستگان وزخم دیدگان  اشکهایشان را جاری می کنند.

بر غربت کدامین عاشق ناظر بوده اید که تنهایی عالم را در برابرش بی معنا می دانید.

ای انسان دل را در کدامین سرزمین جا گذاشته ای که راه خویش را گم کرده ای و سرگردان به هر سوی می شتابی.

دل سپرده کدامین معشوقی که این چنین مجنون وار عاشق شده ای .

این چه ماتمی ست که این چنین با بغضی غمناک می گریید.

درد و دلهایتان را در گوش کدامین مرهم دل زمزمه می کنید.

قلبهایتان را بر کدامین فرشته ی آسمانی هدیه داده اید.

چشمهایتان را قدم گاه کدام نور بی نهایت ساخته اید.

یا حسین با زمین وزمان،با ذره های نا پیدا گیتی چه کرده ای که همه جز عشقت هیچ نمی جویند وبر بندگی کوی ات افتخار می کنند.

این همه عاشق را چگونه پذیرایی، درد هایشان را می شنوی.

«روزی از روزهای دلتنگی»

روز دیگری در راه است،روزی از روزهای خوب

روزی خوب برای چشمهایم که گرد وغبار از خود بشوید وبه افق بینهایت خیره شود.

دلم سخت هوای سبکبالی کرده است که فارغ از دغدغه ها وروزمرگی ها به سوی بی انتها ترین شهر عشق پرواز کند.

دلم برای ذره ای غربت تنگ شده که در غریب ترین روز غریبانه،رنگ هستی به خویش بگیرد.

روز دیگری در راه است،روزی از روزهای دلتنگی

دلتنگ یک روز عاشقی

که سوار بر بال آرزوها لذت خوب بودن را احساس کنم.

در کوچه پس کوچه تنهایی ها وخستگی ها به دنبال اشکی می گردم که نوری در دلم بتاباند وروشنایی را از اسارت رها کند.گرد وغبار هزار ساله را از تن زمانه بشوید وزنگار آینه دلها را بزداید.

روز دیگری در راه است،روزی از روزهای خدا

خدایی که همین نزدیکی هاست.خدایی که خود عشق است.آفریننده عشق ومعنای عشق.

ومن دلم پر می کشد برای روزی از روزهای خدا،روزی از روزهای عاشقی

و دلم پر می کشد برای مظهر عشق خداوندی که خوب بودن را،انسان بودن را روی زمین معنا کرد.

اسطوره عشق خداوند که نینوا به داشتنش می بالد.

حسین جلوه عشق خداوندی

ومن به انتظار روزی دیگرم که خاک کربلا را سرمه چشمهایم کنم.

چند کلام از مرد همیشه جاویدتاریخ استاد دکتر علی شریعتی براتون می ذارم تا فعلن حالشو ببرین.

بزودی  یکی دوتا مطلب خوب از خودم براتون می ذارم.

---------------------------------

ای آزادی ، مرغک پر شکسته زیبای من ! کاش قفست را می شکستم و در هوای پاک بی ابر بی غبار بامدادی  ، پروازت می دادم ! 

عشق  خواهر آزادی است و آزادی برادرش و غصب و اسارت مادر و پدرشان. 

عشق به آزادی ، سختی جان دادن را بر من هموار می سازد. 

ای آزادی  ، تو را دوست دارم ! به تو نیازمندم ! به تو عشق می ورزم ! 

ای آزادی ، قامت بلند و  آزاد تو ، مناره زیبای معبد من است ! 

هیچ گاه  تنهایی و کتاب و قلم ، این سه روح و سه زندگی و سه دنیای مرا کسی از من نخواهد گرفت ... دیگر چه می خواهم ؟ آزادی چهارمین بود که به آن نرسیدم و آن را از من گرفتند. 

یکی بود، یکی نبود. همه قصه ها با همین یه جمله شروع می شه.مثل قصه زندگی. یکی بود و اون خدا بود،یکی نبود و هیچ کس نبود وروزی یکی بود وآدم بود. وقتی که آدم بود همه نیز بودند و گفتند چرا آدم باشد. و این گونه آدم پیدایش شد وبزرگ شد.بزرگ تر از همه.همه ی آنهایی که روزی غیر از خدا نبودند.

▪ مدتی پیش برام یه سوالی پیش اومد که هنوز هم بی جواب مونده.یه سوال در مورد هستی خودم.اینکه چرا هستم و اگر نبودم چه اتفاقی می افتاد.البته سوالم در مورد شخص خودمه نه هستی آدم.که خب جواب اون مشخصه.

▪ مدتی پیش یه کتاب فوق العاده رو خوندم. روی ماه خداوند را ببوس اثر مصطفی مستور رو خوندم.یکی از شخصیت ها این کتاب برام خیلی جالب بود.سوالهایی داشت که خیلی منو تحت تاثیر قرار داد. شخصیتی به اسم جولیا که در مورد هستی خودش سوال میکنه.این که چرا متولد شده؟چه دلیل موجهی وجود داشته که اون متولد بشه؟اون بیست پنج سال داشت واز خودش می پرسید چرا بیست وپنج سال پیش متولد شده نه یک سال زود تر نه یک سال دیرتر.جهان هزار سال بوده که وجود داشته واون نبود وحال چه اتفاقی افتاده که اون متولد شده؟

▪ البته میدونم که باید باشم اما نمی دونم برای چی؟ شاید می خوام کار بزرگی انجام بدم؟شاید هم قراره معمولی باشم. یعنی اگه من کار بزرگی انجام ندم بودن بی معنیه؟یعنی همه آدمهای دور و برمون کارهای مهمی انجام میدن؟شاید اصلا قرار نیست کسی کار مهمی انجام بده؟ حالا هستم ومی خوام که مهم باشم. کاش می شد جواب این سوال ها رو پیدا کرد.چرا هستم ؟چرا الان هستم نه صد سال قبل نه صد سال بعد؟

▪ نمی خوام فلسفی حرف بزنم یا جواب فلسفی بشنوم چون زیاد به این مقوله آشنایی ندارم . سخت منتظر پیدا کردن یه جواب ساده ام اگه کسی جوابی داشت بهم بگه.

حرف ها بر سر دلم عقده کرده است.

شش روز است نگذاشته اند حرف بزنم.

می خواهم گوشه ای بنشینم وکمی تنها باشم،

حرف بزنم، بنویسم ، بگویم.

انگشت هایم خمیازه می کشند.

باید بنویسم.

این حرف ها را نمی شود تحمل کرد،

بیشتر از این در دل نگه داشت،

ورم می کند ورنجم می دهد.

می روم.

کجا بروم؟

دکتر علی شریعتی